Πρώιμη ελληνιστική περίοδος

Τα κοσμήματα των χρόνων αυτών (από το 330 - 270 π.Χ.) αποτελούν τη συνέχεια των κοσμημάτων των κλασσικών χρόνων, από θεματολογικής και από τεχνικής πλευράς. Τα θέματα των κοσμημάτων της περιόδου εκείνης αντλούνται κυρίως από τη φύση, άνθη, καρποί φύλλα, που συνυπάρχουν με τις φιγούρες της Νίκης και του Έρωτα. Συνηθισμένο θέμα παραμένει το Ηράκλειον Άμμα (Ο κόμπος του Ηρακλή), όπως και θέματα από τον κόσμο των ζώων, κάποια από τα οποία είναι ελληνικά και κάποια άλλα είναι επιρροές των καλλιτεχνών της εποχής από την τέχνη των ασιατικών λαών με τους οποίους ήλθαν σε επαφή.

Μέση ελληνιστική περίοδος

Από το 270 έως το 150 π.Χ. τα κέντρα του πολιτισμού μετατοπίζονται από τον ελληνικό χώρο προς τις πρωτεύουσες των ελληνιστικών κρατών της ανατολής. Στα κοσμήματα αυτής της περιόδου η ανατολίτικη επίδραση είναι εμφανής καθότι υποχωρεί η λιτότητα των προηγούμενων χρόνων και σταδιακά αποκτούν μία πιό περίτεχνη και πλούσια διακοσμημένη όψη. Η άνθιση του εμπορίου προμηθεύει του τεχνίτες κοσμηματοποιούς, με πληθώρα πολύτιμων πετρών που η χρησιμοποίησή τους συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην πληθωρική εμφάνιση των έργων τους. Τα φυσιολατρικά θέματα της προηγούμενης περιόδου παραμένουν, και προστίθενται ακόμη, δεφίνια, και πουλιά.

Ύστερη ελληνιστική περίοδος.

Είναι σχετικά λίγα τα κοσμήματα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία ελληνιστικά χρόνια και έχουν βρεθεί σε ανασκαφές. Κατά την περίοδο αυτή ο διάκοσμος των κοσμημάτων γίνεται πιό λιτός. Η θεματολογία δεν διαφοροποποιείται από τα προηγούμενα χρόνια, η λεοντοκεφαλή ο Έρωτας και η Νίκη παραμένουν τα πιό διαδεδομένα σχέδια. Ο μικρός αριθμός των ευρημάτων και η μικρή ποσότητα μετάλλου που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες της εποχής αντανακλά τις οικονομικές δυσκολίες που υπήρχαν στον Ελληνικό χώρο μετά την ήττα των Μακεδόνων από τους Ρωμαίους το 168 π.Χ. στην Πύδνα.